Saturday, August 9, 2014

Бернские Альпы. Подход с юга

Этот пост должен был быть про суровые восхождения в Бернских Альпах, про Эйгер и про четырёхтысячники. Но в связи с разными природными явлениями он будет в основном про ледник Алеч и про котиков (что, я считаю, тоже очень хорошо, а, может, даже и лучше).


Ну, и чтобы всё же не умалять наши альпинистские достижения, немного про Мёнх, на который мы таки влезли по самому простому гребню.

Sunday, November 3, 2013

Гросглокнер. Осень в австрийских Альпах

Очередной короткометражный выезд в Альпы (предыдущие: Лаваредо, Арко, Селла) был посвящен Гросглокнеру (Großglockner, 3798м). Как уже повелось, приехали мы в горное село Кальс 31-го октября на общественном транспорте.

Южные склоны Glocknerwand (3722м) слева и Großglockner (3798м) справа.

В горах стояла осень, было пасмурно, но довольно тепло. У нас с Сашей Садовским был великий план и трое суток на то, чтобы сходить на вершину и вернуться назад. 

Sunday, October 6, 2013

Крыт

На гэты раз нашай мэтай быў глыбокі матрасінг. Нам з Палінай хацелася на мора, валяцца пад сонцам і нічога не рабіць. Не хацелася ні дайвіць, ні цягацца з заплечнікамі, ні, нават, лазіць па скалах. Стандартны пляжны адпачынак, які малююць на старонках часопісаў і паказваюць у рэкламе. Таму маскі для снорклінга і скалалазнае “жалеза” мы запіхвалі ў торбу вельмі неахвотна (а без жалеза мы не ездзім).

Порт Іракліона.
Торба гэтым разам была зачотная, вялікая, жоўтая, на мільён літраў і на зайдрасць усім тым, з каго трэба збіраць сто баксаў на мяжы. Ужо пасля, на востраве, я зразумеў наколькі яна нязручная, і мне хацелася яе ўтапіць. Але было нельга, бо яна была напханая жалезам і магла ўтануць.

Tuesday, August 13, 2013

Грузія. Ад Батумі да Шхары

Я сустрэў Ігара ля набярэжнай. Ён стаяў на тратуары пад дрэвамі ў акружэнні паліцэйскіх і нешта ім паказваў. Пазнаўшы мяне здалёк па двух даволі вялікіх заплечніках (а я цягнуў з сабой усё барахло, якое павінна было спатрэбіцца ў бліжэйшыя тыдні) ён замахаў рукамі. 

У вярхоўях ракі Інгуры пад Шхарай.


Мы з Ігарам (ён жа Ціхі) былі знаёмыя не больш чым умоўна: ведалі адзін аднаго ў твар, перасякаліся год таму ў горным Таджыкістане, але ніколі доўгіх размоваў не мелі. Але тут справа была іншая, цяпер мы ехалі наверх разам. Больш за тое, нам трэба было атрымаць ноччу ў батумскім аэрапорце тузін заплечнікаў, якія адсталі ад нашай шматлюднай каманды, і забраць іх наверх з сабой. Я падыйшоў і са здзіўленнем паглядзеў на паліцэйскіх, яны ўдвух наладжвалі Ігару мабільны тэлефон.

Friday, March 1, 2013

Зимняя Селла

Тут уже весна полным ходом, а тема зимы ещё не закрыта (да и, честно говоря, не открывалась как следует). Чтобы исправить этот недочёт и не откладывать в долгий ящик расскажу и покажу немного зимы. Февральской зимы из Италии.

Долина Val Lasties и массив Sella. В центре на фоне неба заснеженный купол высшей точки массива Piz Boè (3152м), правее - "кирпич" Sass Pordoi (2950м).


Итак, схема уже отработанная: поезд - Мюнхен - правдами и неправдами через Австрию в Южный Тироль. Там пешком до упора вперёд и наверх по серпантинам (в этот раз в темноте и по морозу) к тому месту куда надо. А надо было к горному массиву Селла, что от трассы Инсбрук - Больцано крепко на восток через кусты. 

Wednesday, December 26, 2012

Несколько слов про Арко

В первый раз я попал в Арко весной этого года. Все было довольно спонтанно: я позакидывал вещи в рюкзак, запрыгнул в поезд и поехал. Что там в этом Арко я себе не сильно представлял, интернет не читал, карту тоже не смотрел. Знал только, что это на южной стороне Альп в Италии, и что от Тренто нужно ехать на автобусе. В те дни в Арко собиралась большая скалолазная тусовка, организуемая мюнхенским альпклубом во главе с Гогой, и ещё должны были приехать ребята из Питера и Москвы. 



В общем, я решил, что спрошу у них всё на месте. В Тренто автобусы ходили не очень, поэтому я сначала долго бродил в окрестностях вокзала под палящим солнцем, потом с переменным успехом как килька в банке ехал по серпантину через какие-то итальянские деревни. Помню, что очень впечатлился первым видом из окна автобуса на озеро Гарда и горы торчащие прямо из воды. Неожиданно красиво, прямо как в Рио! Приехал в Арко - оказалось, что это очень симпатичный курортный городок, люди весёлые и загоревшие, пальмы какие-то, архитектура старинная, вокруг скалы - одним словом, красота! 

Monday, October 29, 2012

Хіцан 2Б

Аднойчы летам 2010 года мы праводзілі зборы з мінскім альпклубам «Надзір» у паўночнай Асеціі на Каўказе (альплагер «Цэй»). Цікавы такі атрымаўся выезд, шмат усяго адбылося, у тым ліку і наша любімае ўзыходжанне на гару Чанчахі, апісанае нядаўна Антонам тут. Ну і сярод усяго высветліўся тады такі тэхнічны момант, як недахоп у раёне маршрутаў катэгорыі «2Б». Мы ў той час пачыналі добра спрацоўвацца з начальнікам лагера Аношыным Г. Г., і ён прапанаваў нам «знайсці» гэтую «2Б». Аб'ектам была прызначана гара Хіцан – такі невыразны пік вышынёй каля 3600м, які разам з іншымі больш значнымі вяршынямі размяжоўваў Паўночны і Паўднёвы цыркі Цэйскага ледавіка.

Заходні грэбень в. Хіцан, від з Паўночнага цырку Цэйскага ледавіка.
Наша каманда з пяці чалавек (ва ўсіх тады быў другі спартыўны разрад) з радасцю пагадзілася. Дзіва што, раней нам такой справы ніколі не давяралі, да й цяпер прапанова была выкліканая хутчэй адсутнасцю альтэрнатывы, чым нашым гераічным горным партфоліо. Ужо пазней, калі мы выходзілі наверх, высветлілася, што гэтую «2Б» тады пэўны час шукаў і амаль што знайшоў супрацоўнік мясцовай брыгады ратаўнікоў МНС. Але гэты факт нашых планаў не змяніў.